ضيا 95 اسمش ملّا حسين از مستعدين اصفهان ارم‌نشان است . جوانى است آسوده‌حال ، خجسته خصال ، با همهء تلخ‌كامى ، شيرين‌زبان است و با شكستگى ، درست بيان « 1 » . به تحصيل علوم ، راغب ، و انواع هنر را بالطّبع ، طالب است . انواع خطوط را خوش مىنگارد ، و نسخ را كه ناسخ نسخ ديگر خطوط است خوش‌تر نگاشتن آرد . به مضمون : « 2 » هركه در او جوهر دانايى است * بر همه كاريش توانايى است 96 و به مقتضاى طبع سليم و سليقهء مستقيم ، در اقسام شعر ، ماهر و پركار و صاحب حال و پيچش خيال است « 3 » و اين معنى از قصيده‌اى كه در مديح سركار شرايع‌مدار قدوة الايام مقتدى الانام ، خليفة اللّه - روح من يروح فداه - گفته ، ظاهر است : قصيده مشكين نقابِ زلف ز رخ برفكنده‌اى * خورشيد را ز رشك ، در آذر فكنده‌اى چنبر شده است پيكر من تا به دوش خويش « 4 » * آن عنبرينه زلف چو چنبر فكنده‌اى گر روز من سياه نمىخواهى ازچه‌رو * زلف سيه به روى منوّر فكنده‌اى خال سيه ، به روى تو هركس كه ديد گفت : * در بزم خلد ، عود به مجمر فكنده‌اى بر گرد آفتاب ، كسى هاله ديده است * كز خط بر آفتاب رخ اندر فكنده‌اى از كبر بر منت نظرى نى ، مگر كه چشم * بر آستان مير مظفر فكنده‌اى

--> ( 1 ) - پيمان ( 2 ) - ( همراه با بيت ندارد ) ( 3 ) - ماهر و با آنكه كم كار و تازه خيال است در قصيده و غزل قادر است . ( 4 ) - من